School der bureaucratie

Hej!

Vorige keer heb ik uitgebreid enkele bureaucratische obstakels omschreven. Hier het vervolg:
We hebben een Zweedse bankrekening! Werkgevers hadden een afspraak geregeld, die nog binnen een paar dagen was ook. Maar toen we daar uiteindelijk zaten, was Franke zijn portemonnee en dus id-kaart vergeten. Flappie. Maar toen hij de volgende dag terug ging mét id-kaart, was het zomaar geregeld! Ik zei de vorige keer dat we dan waarschijnlijk via de bank ook zo’n digi-d konden krijgen, maar dat kan dus niet. Daar hebben we alsnog een Zweedse id-kaart voor nodig.

Wat ons bij het volgende onderwerp brengt: förskola voor de meiden. Want daar moet je ze online voor opgeven. Met digi-d. Toen we toch vergeefs bij de bank waren toen Franke zijn id vergeten was, besloten we om dan maar langs het gemeentehuis te lopen om te vragen hoe we de meisjes offline konden inschrijven. Er stond een wegwijzer waar ook een bordje ‘stadhuset’ bij stond, dat wees naar een gebouw dat er zowaar uit zag als een typisch stadhuis. Maar er stond verder niks op de gevel, er wapperden geen vlaggen, niks. Toen we dichterbij kwamen zagen we alleen een klein bordje met in miniatuurletters ‘Avesta kommun stadshuset’. En op de deur een bordje met ‘Ingang alleen voor personeel’. Dan maar een rondje om het gebouw. Zowaar, nog een deur. ‘Ingang alleen voor mindervaliden’. O. Nog een hoekje om dan. Ja, nog een deur! O. Twee smalle trappetjes. Geen optie met kinderwagen. Dan maar weer terug naar de invalideningang. Moesten we aanbellen zodat ze de deur van binnen konden open doen. Net toen we dat wilden doen, kwam er een mevrouw van het parkeerterrein lopen om te vragen of ze ons ergens mee kon helpen. Blijkbaar zagen we er net zo verward uit als dat we ons voelden. Bleek dus dat dit wel het stadshuis was, maar als je ergens vragen over had, dan moest je naar de servicebalie. Die zat in de bibliotheek, een paar straten verderop. Prima, hobbelen we daar wel heen…
In de bibliotheek waren drie balies naast elkaar. Boven de eerste hing een bordje ‘Informatie’, boven de tweede ‘Servicepunt’ en boven de derde ‘Toeristeninformatie’. Ja, we zoeken wel een servicepunt, maar was dit servicepunt nu van de bieb zelf of wel van de kommun? Want de balie links en rechts waren niet van de kommun. Of was die eerste van de kommun en de tweede van de bieb? Waarom überhaupt maar één balie voor een héle kommun, met aardig wat inwoners? Of hadden we de verkeerde balie, moesten we heel ergens anders zijn? We vragen wel.
En zo waar! In één keer goed bij balie nummer 2! Ja, dat was wel het servicepunt… Maar nee, ze kon ons niks vertellen over scholen. Daar moesten we weer bij iemand anders voor zijn.
Op zo’n moment gaat de ‘bureaucratie-stand’ weer aan. Of eigenlijk de ‘daar-gaan-we-weer-knop’. Je weet wel, als je voor de zeshonderdste keer de deur achter iemand dicht moet doen of je dwarse peuter geen kleren aan wil naar buiten maar het vriest of iemand weer een flauwe grap maakt en je die beleefd glimlachend aanhoort maar van binnen aan het wurgen bent. Je haalt diep adem alsof je geïrriteerd zou zuchten, maar houdt het in een blaast langzaam in berusting uit. Okeee. Is goeeed. Gaan we naar het volgende adres toe. Geeft niks, aaaalles onder controle. Adem in… Adem uit…

Ze zou wel even opzoeken waar we heen moesten. Naar die of die, op die en die telefoonnummers bereikbaar. En ze hadden ook inloopochtenden, even kijken waar… O, hier boven, 3 trappen omhoog. Maar dat was maar 2 keer in de week, op maandag en… o! Vandaag. Van 9 tot… huh. Over een halfuur. De servicebaliemevrouw keek me totaal verbijsterd aan. Zo makkelijk had ze het zelf blijkbaar ook nog niet meegemaakt. Helemaal beduusd liep ze even naar achter om het na te vragen, of dat wel klopte. Alle steun van de bureaucratische muren vielen ineens voor haar weg. Nog steeds wat van slag kwam ze even later weer terug. Ja, het klopte. Als we even een andere ingang pakten, dan was daar wel een lift zodat we de kinderwagen ook nog mee konden nemen.
Wij zetten het direct op een racen naar die lift. Want ja, op papier staat dan wel tot 12 uur open, maar we hebben het al regelmatig meegemaakt dat die persoon toevallig om half 12 al honger kreeg en dan de boel alvast dichtgooide.
Verdieping 3 moesten we zijn. In de lift konden we kiezen uit verdieping 1 of 2. Dan maar verdieping 2, zien we daar wel weer. Heel klein halletje, vol met bordjes. Op een van die bordjes stond de goede afdeling, maar het was niet duidelijk of die nu voor deur 1, deur 2 of de trap naar boven was. Gokken op deur 2, daar zat namelijk een jonge knul achter een balie achter. Anders wist die het wel. Ik gooide de deur open en stak mijn hoofd om de hoek: ‘Is dit die en die afdeling? JA?! Mooi! Ik zoek zus en zo!’
Of we even konden plaatsnemen, hij zou zus en zo informeren over onze aanwezigheid. Oeps. Formele sfeer hier. Geen hoofden meer om de hoek steken.
Maar zus en zo was direct beschikbaar dus we konden zo doorlopen. Of nou ja, we werden naar haar kantoor begeleid. Een allervriendelijkste mevrouw die gelijk onze meisjes heeft ingeschreven én een inlogaccount heeft geregeld zodat ik alsnog online schoolzaken kon regelen zonder digi-d-ellende. Ze zou het me gelijk even laten zien want dat werkte direct en dan is het meteen.. o. Hij logt niet in.
Aaaallles komt goed. Adem in… Adem uit. Het ging ook wel erg soepel het afgelopen halfuur, je kunt niet alles he… O. Gewoon een tikfoutje. Inloggen werkt wel. Alle gegevens klopten, meisjes stonden op de wachtlijst en we worden gemaild en gebeld als er plek is.

En flabbergasted gingen we weer naar huis.

Advertisements

One thought on “School der bureaucratie

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s